In het begin lijkt Lucas, de nieuwe kleuterleider, niet eens te beseffen welke ramp hem zonet heeft getroffen. De klap komt zó hard aan, zó onverwachts, zó doeltreffend, dat hij alleen maar stomverwonderd voor zich uit kan kijken, alsof hij de zee zonet in brand heeft zien vliegen. Een pedofiel? Hij? Hoe, wat, waar, wanneer?
Zelf hebben we Lucas in de openingsscènes leren kennen als een fijne, evenwichtige, en beheerste kerel: de implosie van zijn huwelijk zindert innerlijk misschien nog wel na, maar de kleutertjes dragen hem op handen, zijn vrienden zijn enorm op hem gesteld, en de knappe keukenmeid heeft zelfs een oogje op hem.
En plotsklaps slaat de bliksem in - een vijfjarige peuter beweert dat ze zijn piemel heeft gezien, en ‘dat die piemel in de lucht stak als een pik’. En zonder ook maar één seconde echt greep te krijgen op wat er aan de hand is, wordt Lucas de speelbal van oncontroleerbare krachten die genadeloos op hem inhakken.
Een inderhaast opgebelde kinderpsychiater legt de peuter tijdens een twijfelachtige ondervraging op een heel subtiele manier de woorden in de mond; tijdens het oudercontact spreekt de schooldirectrice klakkeloos over ‘meerdere kinderen die zijn blootgesteld aan ongepaste gedragingen’; en de vaders en de moeders, die de raad meekrijgen om alert te blijven voor de signalen van hun kinderen, zien ineens overal symptomen van seksueel misbruik opduiken.
En gaandeweg - als in een gruwelijk, niet te stoppen sneeuwbaleffect - keert het hele stadje zich tegen Lucas - alleen wij, de machteloze toeschouwers, weten van in het prille begin met absolute zekerheid dat de arme man zo onschuldig is als een lammetje.
Een film die ik al twee maal gekeken heb. Zeker een aanrader!
Filosofen zeiden het: dat we in het aangezicht van de dood pas echt het leven kennen.
Het begint bij het einde. De deur van een Parijs appartement wordt door de brandweer opengebroken. Een dode vrouw ligt heel alleen in bed.Dan een sprong in de tijd. Terug. Een blik in een concertzaal. Vanuit onze positie in de bioscoopzaal is het alsof we 'terugkijken' naar dat roezemoezende publiek. En naar die twee mensen, dat oudere echtpaar dat daar stil en onbeweeglijk in het midden zit.
Amour gaat over dat oudere echtpaar. Een man en een vrouw. En wat er gebeurt als een van hen ziek wordt. Echt ziek. En de muren van de wereld de muren van hun appartement worden en hen steeds verder insluiten. Tot een slaapkamer. Tot een blik. De ogen van een stervende.
Amour gaat over sterven, een hele film lang. Over zorg. Want wat is zorg? Hoever gaat zorg? Er zijn steeds meer mensen die zorg nodig hebben. En dat is vaak een kwestie van geld. Maar dit echtpaar heeft geld genoeg. Geld is geen kwestie. Dus is de vraag naar zorg, en naar de grenzen van zorg, en daarmee naar die van een menswaardig bestaan in Amour vooral een morele vraag, geen praktische.
Dit is een humoristisch lied over het feit dat niemand ooit lacht naar God wanneer ze in moeilijke tijden verkeren.
No one laughs at God on the day they realize That the last sight they'll ever see is a pair of hateful eyes No one's laughing at God when they're saying their goodbyes
But God can be funny At a cocktail party while listening to a good God-themed joke or... Or when the crazies say he hates us And they get so red in the head You think that they're about to choke
In Vlaanderen, België en Europa is het volwaardig samenspel tussen mensen met verschillende culturele en levensbeschouwelijke achtergrond nog niet gerealiseerd. Verschillende samenlevingsbarometers geven aan dat racisme en discriminatie behoren tot de alledaagse ervaring. Volgens bepaalde bronnen vertoont Vlaanderen kenmerken van een gesegregeerde maatschappij. Anderen wijzen er op dat we stappen vooruit zetten in de interculturele samenlevingsopbouw.
Vast staat dat de contactarmoede tussen mensen van verschillende origine of levensbeschouwing erg groot is. De participatie van mensen met een immigratiegeschiedenis aan diverse maatschappelijke instellingen scoort laag. En er gaat geen week voorbij of ergens wordt een nieuwe discussie gestart over de grenzen die moeten gesteld worden aan een vrije culturele of levenbeschouwelijke expressie in de openbare ruimte. Ondertussen laat de Vlaamse overheid het integratiebeleid balanceren van een open multiculturele benadering in de richting van een veeleisender kader van kennis van de Nederlandse taal en aanpassing aan welomschreven (regionale) waarden en normen.
Naast dit interculturele en interlevensbeschouwelijke debat – dat zowel mensen mét als zonder migratiegeschiedenis bezighoudt - is er ook het immigratievraagstuk. Na zestig jaar wordt immigratie in Vlaanderen nog steeds ervaren als een dramatisch gegeven dat onze regio overkomt. Het immigratievraagstuk wordt meestal gelezen door de bril van het berekend binnenlands belang en gezien als een kwestie van grens- en grondgebiedbewaking. Dat immigratie oorzaken heeft en een aanpak verdient komt nauwelijks aan bod. Dat die oorzaken en zij die immigreerden ons daarover iets te vertellen en te leren hebben wordt door weinigen onderschreven.
Komen deze spreuken je bekend voor? Wel dit zijn spreuken van Bond zonder Naam. Een onafhankelijke beweging met één groot doel; het beste in mensen versterken. Bond zonder Naam biedt hulp in problematische samenlevingssituaties. Ze motiveren ook individuen en groepen om het heft terug in handen te nemen. Eigenlijk kan je Bond zonder Naam vooral kennen van hun spreuken, deze zijn hun visitekaartje. Ze verzenden er jaarlijks zo'n 8 miljoen in Vlaanderen.
Een heel leuk idee vind ik zelf. Geef nu toe, dit tovert wel een glimlach op je gezicht, niet?
In de les hebben we rond het puntje 'opgroeien in verbondenheid' gewerkt met de omgevingscirkels van Anouk Depuydt. Anouk geeft 5 levensdomeinen aan waarop die verbondenheid gestalte kan krijgen. Ze heeft als doel de me,se, terug verbinden met zichzelf, een anders mens of mensen dichtbij, materiële zaken, de sociale omgeving dus de samenleving en de natuurlijke omgeving. Verbondenheid met zichzelf
We zoeken verbinding met onszelf, onze gevoelens en verlangens en onze gedachten. Mensen moeten leren zich goed te voelen in hun vel en zichzelf te aanvaarden met hun mogelijkheden en beperkingen.
Verbondenheid met andere(n)
Tussen mensen die elkaar ontmoeten is er altijd contact. Als dat contact goed is, komt er verbinding tot stand; echt luisteren, respect voor elkaar opbrengen, aandacht hebben voor wensen en behoeften van de ander.
Verbondenheid met het materiële
Mensen kunnen ook gebonden zijn met het materiële. Wanneer ze iets beter leren kennen, groeit ook de verantwoordelijkheid en de zorg ervoor.
Verbondenheid met de groep/samenleving/cultuur
Mensen maken deel uit van een grotere samenleving. Ieder mens verdient respect. Iedereen heeft mogelijkheden en kwaliteiten en dient in zijn eigenheid te worden gewaardeerd.
Verbondenheid met het levensgeheel/ de natuur
De mens is onderdeel van een groter geheel. Eigenlijk komen hier dus alle 4 de verbondenheden samen. In deze cirkel van verbondenheid horen ook religieuze of andere levensbeschouwingen thuis.
Ik geloof wel dat dit je kan helpen om respect en begrip op te brengen. Maar toch denk ik dat je je niet bij elke cirkel even veel verbonden zal voelen. Ik denk dus dat dit eerder persoonlijk is. De ene persoon zal zich meer verbonden voelen met de andere, dan de andere persoon. Ik denk ook dat het niet altijd mogelijk is om verbonden te zijn met alle dimensies.
Martin Luther King staat vooral bekend om zijn beroemde speech ‘I have a dream’. Maar eigenlijk is Martin Luther King meer dan dat. Hij is één van de weinigen die opkwam voor de rechten van Amerikaanse zwarten. Vooral in zijn tijd was het nog heel gewoon dat zwarten (vooral in Zuid-Amerika) erg werden gediscrimineerd of minder rechten hadden. Zo waren er bijvoorbeeld zwarte scholen, zwarten mochten wel naar blanke scholen, maar werden daar zo gediscrimineerd en uitgescholden, dat ze het niet meer uithielden en uit zichzelf naar een zwarte school gingen.
Op 15-jarige leeftijd kwam Martin erachter dat apartheid iets vreselijk was. Toen hij een speechwedstrijd gewonnen had, zat hij met zijn vader in de bus terug naar huis. Toen er 2 blanke mannen binnen kwamen, moesten zijn opstaan om plaats te maken voor de 2 heren. Martin was zo stomverbaasd, maar nijdig tegelijk, dat hij meteen die avond een speech schreef over apartheid. Later werd deze speech basismateriaal voor zijn belangrijkste speech in Washington, 28 augustus, 1963…
Rosa Parks
In 1963 gaat Martin Luther King naar Washington om een preek te houden. Hij deed dit naar aanleiding van de gebeurtenissen die eerder gebeurd waren. Het begon allemaal met Rosa Parks. Zij wilde in 1955 haar plaats in de bus niet afstaan en werd hierdoor opgepakt. Er werd een bus boycot georganiseerd, Martin Luther King deed hier ook aan mee en werd net zoals de andere opgepakt. Hij kreeg 1 jaar cel straf. Toen hij weer vrij kwam schreef hij een boek hierover en zwoor hij dat hij wat aan de rassenscheiding ging doen. De boycot zou eerst maar 24 uur duren, maar duurde naderhand wel meer dan een jaar. De negers zouden net zolang staken tot het doel was behaald: vervoer moet voor blanken en negers gelijk zijn.
Door al deze acties en de andere die nog zouden volgen werd Martin Luther King wereldberoemd. Honderden kranten en tijdschriften besteedden aandacht aan hem. De ogen van duizenden blanken werden geopend voor de waarheid, die zo lang was weggeweest. Martin Luther King wilde nu een reusachtige actie houden: Een mars naar Washington, waar hij zo’n 25.000 mensen zou toespreken. Toen hij daar aankwam bleken het er 500.000 te zijn. Het was daar waar hij zijn beroemde toespraak ‘I have a dream’ uitsprak.
Op 4 april 1968 loste een blanke het fatale geweerschot. Nog dezelfde dag had Martin Luther King een toespraak in Memphis gehouden. Daar zei hij: "Er wordt gesproken over bedreiging van onze zieke blanke broeders. Ik wil graag nog lang leven maar ik ben daar niet echt bezorgd om. Ik ben eigenlijk nergens bezorgd om."
Hij werd op 9 april 1968 begraven in Atlanta. Hij had net zo’n begrafenis als een slaaf in vroegere tijden. Twee ezels trokken een kar met daarin de doodskist. Ongeveer 150.000 mensen, waarvan grotendeels blanken waren, trokken mee met de rouwstoet…
Zijn inzet tegen de rassenscheiding in de VS is iets waar veel mensen naar opkijken en waar veel mensen een voorbeeld aan mogen nemen vind ik. Hij vindt gelijkwaardigheid belangrijk en zijn droom wil hij overbrengen naar de wereld. M.L. King doet me denken aan Malala Yousafzai. Malala Yousafzai, dochter van een leraar, is bekend geworden vanwege haar strijd voor meisjes om naar school te mogen. In 2009 verwierf ze op elfjarige leeftijd bekendheid toen ze een weblog bijhield op de website van de BBC. In de vorm van een dagboek schreef ze over de gewelddadigheden van de Taliban in de Swatvallei, waar sinds de machtsovername door de Taliban in 2007 meisjes worden uitgesloten van school en ook veel andere mensenrechten worden geschonden.
Terwijl ze op 9 oktober 2012 in de bus terugkeerde van school, pleegde een Talibanstrijder een doelgerichte aanslag op haar, waarbij ze zwaargewond raakte door een kogel in haar hoofd en haar hals.
