Lijden en de dood in andere culturen

Veel culturen hebben verschilende rituelen in het omgaan met de dood.

Hindoeïsme: voor hindoes is lijden de uitwerking van het karma, de levenswijze van de mens. Het lijden is een gevolg van een verkeerde levenswijze in dit of het vorige leven. De verlossing van het lijden zal komen door meditatie en door je plicht te doen tegenover je eigen klasse of bevolkingsgroep.

Boeddhisme: voor boeddhisten zijn er vier edele waarheden: alles is lijden, de oorzaak van dit lijden is de begeerte, de oplossing van het lijden is het uitschakelen van de begeerte en dit kan je doen door het achtvoudige pad te volgen. Het achtvoudige pad houdt in: het juiste spreken, het juiste handelen, het juist leven, het juiste streven, het juiste geloof, de juiste concentratie, het juiste bewustzijn en het juiste denken.

Jodendom:voor joden is lijden een straf, absurd maar ook opvoedend. De oorzaak van het lijden is de zonde, een onbekende beproeving. Joden moeten verzet, onderwerping en solidariteit vertonen ten opzichte van leed en God zal daarbij de straffende zijn, maar ook oproepen tot bevrijding. Hij zal liefdevol zijn en troost bieden.

Christendom: bij christenen is lijden absurd, onzinnig. Gods liefde is sterker dan het lijden. De oorzaak van het lijden is de vrije keuze van de mens of het is onverklaarbaar of gewoon deel van onze wereld. Christenen moeten solidair zijn met de lijdende mensen en God is daarbij een bron van hoop, kracht en steun.

Islam: lijden heeft een plaats in Gods plan. Gods wil, de zonde en onverklaarbare dingen zijn de oorzaak van het lijden. Om het lijden te doen verdwijnen moet je geduldig zijn en je onderwerpen aan Allah's wil. God zal hierbij de Heer van leven en dood zijn.

Is het goed als ik doodga ?

” Is het goed als ik dood ga? is een inspirerend boek voor de terminaal zieke die de diagnose kanker heeft gekregen en iedereen die zorg draagt voor een terminaal zieke. Het laatste levensjaar van mijn moeder, die in 2009 overleed aan longkanker, heb ik intensief meegemaakt. Deze intense ervaring, tesamen met mijn achtergrond heeft geleid tot dit, in verhaalvorm geschreven, boek. Het boek biedt tevens praktische handvatten voor de terminaal zieke en zijn omgeving om de laatste levensfase zo volledig mogelijk te leven. “

Nina José Verhoeven, de oprichtster van Leven en Loslaten. Haar eerste boek “Is het goed als ik doodga?” is in maart 2014 gepubliceerd.

Ontroerend: Anne

Anne, een 28-jarige vrouw kreeg onlangs de diagnose 'varium carcinoom'. Helaas haalde chemo niet uit waardoor Anne besloot te stoppen met de chemo en vollop te genieten van haar laatste momenten. De ziekte heeft Anne verandert, de ziekte, het geloof heeft haar eigenlijk raar maar waar, bepaalde krachten, God maakt haar sterker en zonder hem had ze de hoop al lang opgegeven.

Anne is niet bang voor het sterven, maar wel voor de weg er naar toe. Het feit dat ze het op het einde niet meer in de hand zal hebben, niet meer kunnen zeggen wat ze zal willen zeggen. 

Een beklijvende video van Anne. Een gelovig persoon, die haar afscheidslied zelf geschreven heeft. Van een sterke vrouw  gesproken...

http://www.checkpointtv.be/v/anne/

Ik hoop dat mensen mij herinner van mijn stomme stoten, mijn humor, mijne lach. En over hoe ik in het leven sta en probeer ne goede mens te zijn. 

Filmtip: Trois Couleurs: Bleu

Het eerste deel van Kieślowski's trilogie naar de kleuren van de Franse vlag en de leuzen van de Franse revolutie buigt zich over het thema vrijheid. Dat is de vrijheid van Julie (Juliette Binoche), als de rest van haar gezin omkomt bij een auto ongeluk. Vastbesloten het verleden uit te bannen, verhuist ze naar een nieuw bestaan. Zo makkelijk gaat dat echter niet. Haar man was componist en werkte aan een Europese hymne. De klanken van dit werk blijven weerklinken. Zijn assistent probeert Julie over te halen het project samen te voltooien. Eens te meer wordt zij door het verleden ingehaald als ze ontdekt dat haar echtgenoot een minnares had. Julie zal moeten accepteren dat de absolute vrijheid een loos streven is.

Letterlijk in één klap je meest dierbaren verliezen; het lijkt me het meest afschuwelijke dat er is. Ik heb met kippenvel op mijn armen zitten toekijken hoe Julie dit probeert te verwerken. Ze laat nauwelijks een traan, probeert te overleven door alles achter te laten.

Op zich niet onbegrijpelijk dat mensen dit ervaren als gevoelloos, maar persoonlijk zag ik een vrouw die het van binnen uitschreeuwt en juist zo overweldigd wordt door verdriet dat ze niet anders kan dan alles en iedereen op afstand te houden om zich niet volledig in haar pijn te verliezen. De klap waarmee ze de piano dicht laat vallen, de wanhopige verbetenheid waarmee ze een lollie,die ze nog in haar tas vindt, opeet, haar handen die ze tijdens het lopen tot bloedens toe openhaalt aan een ruwe muur; ze lijdt in stilte, maar dat ze vreselijk lijdt is wel duidelijk.

Voor mij een behoorlijk indrukwekkende film.

Filmtip: The Broken Circle Breakdown

Het lied dat naar de sterren reikt... 

Hij is een banjospeler in een bluegrass-band, zij een tattooartieste. Wanneer ze elkaar ontmoeten, is het liefde op het eerste gezicht, ondanks de vele verschillen. Zo is hij bijvoorbeeld atheïst, zij gelovig. Hij praat steeds, terwijl zij luistert. Samen krijgen ze een dochter die ze Maybelle noemen. Wanneer zij ernstig ziek wordt en later ook sterft, wordt hun liefde op de proef gesteld. Zal de liefde overwinnen?

Atheïsme versus geloof? (Mens en zingeving)
Didier is een atheïst. Elise daarentegen, is gelovig. Zij wil, ook na de dood van haar dochtertje, haar geloof niet laten vallen.
God en het lijden. (Mens en lijden)
Didier en Elisa gaan allebei op hun eigen manier om met de dood van hun dochtertje. Zijn er betere manieren voor het omgaan met lijden dan andere? Kan geloof helpen in de omgang met het lijden? Welke rol speelt God hierin? Is er leven na de dood? Will the circle be unbroken? Volgens Didier is er geen leven na de dood. Elise daarentegen, gelooft hier wel in.

Filmtip: tot altijd

Dit is het verhaal van Mario Verstraeten en zijn strijd voor euthanasie. Toch draait de film vooral om

vriendschap. We bekijken het leven van Mario vooral door de ogen van zijn vrienden, waarbij de meeste aandacht wordt besteed aan zijn beste vriend Thomas. We zien Mario in zijn rebelse jaren opgroeien met een stel vrienden waarmee hij volledig mee uit zijn dak gaat. Zijn leven, en dat van zijn vrienden, vliegt letterlijk voorbij.

Alles lijkt nog steeds ‘çava’, tot hij bij zijn vriend Thomas (dokter) op controle komt omdat zijn zicht het niet goed meer doet. Thomas is diegene die het eerst vermoedt, en later ook als eerste te weten komt, dat Mario aan MS lijdt. De sfeer in de film slaat op dat moment volledig om en het leven van Mario, dat eerst zo vlot en vrolijk was, lijkt zich vanaf dat moment enkel vooruit te slepen. Hij vraagt zich hardop af waar hij dat aan verdiend heeft, dat ‘klotelichaam’ en spreekt al snel van een ‘waardig sterven’. Thomas, die er als dokter alles voor doet om een mens in leven te houden, probeert hem dit idee uit het hoofd te praten, maar Mario lijkt vasthoudend. Zijn vrienden, die hem in alles steunen, begrijpen langzaam allemaal waarom hij van hen verwacht dat ze ook hierin achter hem staan. Thomas vindt dit het moeilijkst. Wanneer de euthanasiewet wordt goedgekeurd, weet iedereen hoe laat het is.

Het onderwerp van de film blijft heel gevoelig en open voor veel discussies. Hiervoor werd ook ruimte gelaten in deze film. Op een bepaald moment zien we hoe Mario en Thomas tussen een heleboel MS-patiënten staan die dagelijks trainen en hun uiterste best doen om verder te leven. Ze krijgen hulp, maar uiteindelijk zijn ze ook hulpeloos. Mario wordt op dat moment bang van zijn toekomst. Later in de film vraagt Thomas zich hardop af tegen de katholieke vader van Mario of ‘levens rekken’ niet even erg is als ‘levens afnemen’. Als arts staat hij hiervoor op een heel moeilijke plaats. Eén van zijn andere patiënten zien we tijdens de film langzaam aftakelen en een ‘plant’ worden. We zien hoe het personage van Thomas volhoudt om mensen in leven te houden, maar tegelijkertijd steeds meer begrijpt dat het soms een zinloze kant op gaat.

Het verhaal van de film legt zich neer bij Mario’s keuze, maar ook bij het feit dat we er moeten zijn voor elkaar, zolang dat kan. Wat zou je dan voor je vriend doen als hij jou vraagt hem helpen te sterven? Het blijft een moeilijk onderwerp.

Filmtip: ADEM

Adem vertelt het aangrijpende verhaal van de adolescent Tom. In het ziekenhuis kruist Tom het pad van de opschepperige Xavier die net als hij aan muco lijdt. De twee kerels onderhouden een moeizame vriendschap tot het ogenblik dat ze allebei een longtransplantatie nodig hebben om te overleven. De kans dat er een donor zal zijn voor hen allebei, is erg klein…

Filmtip: Jagten

In het begin lijkt Lucas, de nieuwe kleuterleider, niet eens te beseffen welke ramp hem zonet heeft getroffen. De klap komt zó hard aan, zó onverwachts, zó doeltreffend, dat hij alleen maar stomverwonderd voor zich uit kan kijken, alsof hij de zee zonet in brand heeft zien vliegen. Een pedofiel? Hij? Hoe, wat, waar, wanneer?

Zelf hebben we Lucas in de openingsscènes leren kennen als een fijne, evenwichtige, en beheerste kerel: de implosie van zijn huwelijk zindert innerlijk misschien nog wel na, maar de kleutertjes dragen hem op handen, zijn vrienden zijn enorm op hem gesteld, en de knappe keukenmeid heeft zelfs een oogje op hem.

En plotsklaps slaat de bliksem in - een vijfjarige peuter beweert dat ze zijn piemel heeft gezien, en ‘dat die piemel in de lucht stak als een pik’. En zonder ook maar één seconde echt greep te krijgen op wat er aan de hand is, wordt Lucas de speelbal van oncontroleerbare krachten die genadeloos op hem inhakken.

Een inderhaast opgebelde kinderpsychiater legt de peuter tijdens een twijfelachtige ondervraging op een heel subtiele manier de woorden in de mond; tijdens het oudercontact spreekt de schooldirectrice klakkeloos over ‘meerdere kinderen die zijn blootgesteld aan ongepaste gedragingen’; en de vaders en de moeders, die de raad meekrijgen om alert te blijven voor de signalen van hun kinderen, zien ineens overal symptomen van seksueel misbruik opduiken.

En gaandeweg - als in een gruwelijk, niet te stoppen sneeuwbaleffect - keert het hele stadje zich tegen Lucas - alleen wij, de machteloze toeschouwers, weten van in het prille begin met absolute zekerheid dat de arme man zo onschuldig is als een lammetje.

Een film die ik al twee maal gekeken heb. Zeker een aanrader!

Filmtip: Amour

Filosofen zeiden het: dat we in het aangezicht van de dood pas echt het leven kennen. 

Het begint bij het einde. De deur van een Parijs appartement wordt door de brandweer opengebroken. Een dode vrouw ligt heel alleen in bed.Dan een sprong in de tijd. Terug. Een blik in een concertzaal. Vanuit onze positie in de bioscoopzaal is het alsof we 'terugkijken' naar dat roezemoezende publiek. En naar die twee mensen, dat oudere echtpaar dat daar stil en onbeweeglijk in het midden zit.

Amour gaat over dat oudere echtpaar. Een man en een vrouw. En wat er gebeurt als een van hen ziek wordt. Echt ziek. En de muren van de wereld de muren van hun appartement worden en hen steeds verder insluiten. Tot een slaapkamer. Tot een blik. De ogen van een stervende.
Amour gaat over sterven, een hele film lang. Over zorg. Want wat is zorg? Hoever gaat zorg? Er zijn steeds meer mensen die zorg nodig hebben. En dat is vaak een kwestie van geld. Maar dit echtpaar heeft geld genoeg. Geld is geen kwestie. Dus is de vraag naar zorg, en naar de grenzen van zorg, en daarmee naar die van een menswaardig bestaan in Amour vooral een morele vraag, geen praktische.

 Een meesterwerk in de vorm van een traan.

Regina Spektor - Laughing With

Dit is een humoristisch lied over het feit dat niemand ooit lacht naar God wanneer ze in moeilijke tijden verkeren.

No one laughs at God on the day they realize
That the last sight they'll ever see is a pair of hateful eyes
No one's laughing at God when they're saying their goodbyes

But God can be funny
At a cocktail party while listening to a good God-themed joke or...
Or when the crazies say he hates us
And they get so red in the head
You think that they're about to choke

Orbit

In Vlaanderen, België en Europa is het volwaardig samenspel tussen mensen met verschillende culturele en levensbeschouwelijke achtergrond nog niet gerealiseerd. Verschillende samenlevingsbarometers geven aan dat racisme en discriminatie behoren tot de alledaagse ervaring. Volgens bepaalde bronnen vertoont Vlaanderen kenmerken van een gesegregeerde maatschappij. Anderen wijzen er op dat we stappen vooruit zetten in de interculturele samenlevingsopbouw.

Vast staat dat de contactarmoede tussen mensen van verschillende origine of levensbeschouwing erg groot is. De participatie van mensen met een immigratiegeschiedenis aan diverse maatschappelijke instellingen scoort laag. En er gaat geen week voorbij of ergens wordt een nieuwe discussie gestart over de grenzen die moeten gesteld worden aan een vrije culturele of levenbeschouwelijke expressie in de openbare ruimte. Ondertussen laat de Vlaamse overheid het integratiebeleid balanceren van een open multiculturele benadering in de richting van een veeleisender kader van kennis van de Nederlandse taal en aanpassing aan welomschreven (regionale) waarden en normen.

Naast dit interculturele en interlevensbeschouwelijke debat – dat zowel mensen mét als zonder migratiegeschiedenis bezighoudt - is er ook het immigratievraagstuk. Na zestig jaar wordt immigratie in Vlaanderen nog steeds ervaren als een dramatisch gegeven dat onze regio overkomt. Het immigratievraagstuk wordt meestal gelezen door de bril van het berekend binnenlands belang en gezien als een kwestie van grens- en grondgebiedbewaking. Dat immigratie oorzaken heeft en een aanpak verdient komt nauwelijks aan bod. Dat die oorzaken en zij die immigreerden ons daarover iets te vertellen en te leren hebben wordt door weinigen onderschreven.

Bron: http://www.kms.be/ 

Bond zonder naam

Komen deze spreuken je bekend voor? Wel dit zijn spreuken van Bond zonder Naam. Een onafhankelijke beweging met één groot doel; het beste in mensen versterken. Bond zonder Naam biedt hulp in problematische samenlevingssituaties. Ze motiveren ook individuen en groepen om het heft terug in handen te nemen. Eigenlijk kan je Bond zonder Naam vooral kennen van hun spreuken, deze zijn hun visitekaartje. Ze verzenden er jaarlijks zo'n 8 miljoen in Vlaanderen.

Een heel leuk idee vind ik zelf. Geef nu toe, dit tovert wel een glimlach op je gezicht, niet?

Opgroeien in verbondenheid

In de les hebben we rond het puntje 'opgroeien in verbondenheid' gewerkt met de omgevingscirkels van Anouk Depuydt. Anouk geeft 5 levensdomeinen aan waarop die verbondenheid gestalte kan krijgen. Ze heeft als doel de me,se, terug verbinden met zichzelf, een anders mens of mensen dichtbij, materiële zaken, de sociale omgeving dus de samenleving en de natuurlijke omgeving.

Verbondenheid met zichzelf
We zoeken verbinding met onszelf, onze gevoelens en verlangens en onze gedachten. Mensen moeten leren zich goed te voelen in hun vel en zichzelf te aanvaarden met hun mogelijkheden en beperkingen.

Verbondenheid met andere(n)
Tussen mensen die elkaar ontmoeten is er altijd contact. Als dat contact goed is, komt er verbinding tot stand; echt luisteren, respect voor elkaar opbrengen, aandacht hebben voor wensen en behoeften van de ander.

Verbondenheid met het materiële 
Mensen kunnen ook gebonden zijn met het materiële. Wanneer ze iets beter leren kennen, groeit ook de verantwoordelijkheid en de zorg ervoor.

Verbondenheid met de groep/samenleving/cultuur
Mensen maken deel uit van een grotere samenleving. Ieder mens verdient respect. Iedereen heeft mogelijkheden en kwaliteiten en dient in zijn eigenheid te worden gewaardeerd.

Verbondenheid met het levensgeheel/ de natuur
De mens is onderdeel van een groter geheel. Eigenlijk komen hier dus alle 4 de verbondenheden samen. In deze cirkel van verbondenheid horen ook religieuze of andere levensbeschouwingen thuis.

Ik geloof wel dat dit je kan helpen om respect en begrip op te brengen. Maar toch denk ik dat je je niet bij elke cirkel even veel verbonden zal voelen. Ik denk dus dat dit eerder persoonlijk is. De ene persoon zal zich meer verbonden voelen met de andere, dan de andere persoon. Ik denk ook dat het niet altijd mogelijk is om verbonden te zijn met alle dimensies.

Martin Luther King

Martin Luther King staat vooral bekend om zijn beroemde speech ‘I have a dream’.
Maar eigenlijk is Martin Luther King meer dan dat. Hij is één van de weinigen die opkwam voor de rechten van Amerikaanse zwarten. Vooral in zijn tijd was het nog heel gewoon dat zwarten (vooral in Zuid-Amerika) erg werden gediscrimineerd of minder rechten hadden. Zo waren er bijvoorbeeld zwarte scholen, zwarten mochten wel naar blanke scholen, maar werden daar zo gediscrimineerd en uitgescholden, dat ze het niet meer uithielden en uit zichzelf naar een zwarte school gingen.

Op 15-jarige leeftijd kwam Martin erachter dat apartheid iets vreselijk was. Toen hij een speechwedstrijd gewonnen had, zat hij met zijn vader in de bus terug naar huis. Toen er 2 blanke mannen binnen kwamen, moesten zijn opstaan om plaats te maken voor de 2 heren. Martin was zo stomverbaasd, maar nijdig tegelijk, dat hij meteen die avond een speech schreef over apartheid. Later werd deze speech basismateriaal voor zijn belangrijkste speech in Washington, 28 augustus, 1963…

Rosa Parks

In 1963 gaat Martin Luther King naar Washington om een preek te houden. Hij deed dit naar aanleiding van de gebeurtenissen die eerder gebeurd waren. Het begon allemaal met Rosa Parks. Zij wilde in 1955 haar plaats in de bus niet afstaan en werd hierdoor opgepakt. Er werd een bus boycot georganiseerd, Martin Luther King deed hier ook aan mee en werd net zoals de andere opgepakt. Hij kreeg 1 jaar cel straf. Toen hij weer vrij kwam schreef hij een boek hierover en zwoor hij dat hij wat aan de rassenscheiding ging doen.
De boycot zou eerst maar 24 uur duren, maar duurde naderhand wel meer dan een jaar. De negers zouden net zolang staken tot het doel was behaald: vervoer moet voor blanken en negers gelijk zijn.

Door al deze acties en de andere die nog zouden volgen werd Martin Luther King wereldberoemd. Honderden kranten en tijdschriften besteedden aandacht aan hem. De ogen van duizenden blanken werden geopend voor de waarheid, die zo lang was weggeweest.
Martin Luther King wilde nu een reusachtige actie houden: Een mars naar Washington, waar hij zo’n 25.000 mensen zou toespreken. Toen hij daar aankwam bleken het er 500.000 te zijn. Het was daar waar hij zijn beroemde toespraak ‘I have a dream’ uitsprak.

Op 4 april 1968 loste een blanke het fatale geweerschot. Nog dezelfde dag had Martin Luther King een toespraak in Memphis gehouden. Daar zei hij: "Er wordt gesproken over bedreiging van onze zieke blanke broeders. Ik wil graag nog lang leven maar ik ben daar niet echt bezorgd om. Ik ben eigenlijk nergens bezorgd om."

Hij werd op 9 april 1968 begraven in Atlanta. Hij had net zo’n begrafenis als een slaaf in vroegere tijden. Twee ezels trokken een kar met daarin de doodskist. Ongeveer 150.000 mensen, waarvan grotendeels blanken waren, trokken mee met de rouwstoet…

Zijn inzet tegen de rassenscheiding in de VS is iets waar veel mensen naar opkijken en waar veel mensen een voorbeeld aan mogen nemen vind ik. Hij vindt gelijkwaardigheid belangrijk en zijn droom wil hij overbrengen naar de wereld. M.L. King doet me denken aan Malala Yousafzai. Malala Yousafzai, dochter van een leraar, is bekend geworden vanwege haar strijd voor meisjes om naar school te mogen. In 2009 verwierf ze op elfjarige leeftijd bekendheid toen ze een weblog bijhield op de website van de BBC. In de vorm van een dagboek schreef ze over de gewelddadigheden van de Taliban in de Swatvallei, waar sinds de machtsovername door de Taliban in 2007 meisjes worden uitgesloten van school en ook veel andere mensenrechten worden geschonden.

Terwijl ze op 9 oktober 2012 in de bus terugkeerde van school, pleegde een Talibanstrijder een doelgerichte aanslag op haar, waarbij ze zwaargewond raakte door een kogel in haar hoofd en haar hals.

Neerlands hoop - mayonaise

Mayonaise is een lied van de groep 'Neerlands hoop'. Het lied gaat over een vrouw die in een mayonaisefabriek werkt. Ze werkt aan 'de lopende band' en werkt in slechte werkomstandigheden. Ik heb bij het lied een gevoel dat ze zich een nummer voelt. Geen persoon. Ze doet elke dag hetzelfde, potjes mayonaise dichtdraaien, de trein nemen,.. Ik vind het een mooi lied, die het 'fabrieksleven' mooi voorsteld. 

Rijnlands model

Wat?
Het is een economisch systeem dat staat voor solidariteit, voor waardering voor vakmanschap en voor andere waarden dan alleen geld, zoals kwaliteit en geluk.
Daarmee staat het lijnrecht tegenover het Angelsaksische model, waarbij geld vaak de enige maatstaf lijkt te zijn.

Wat is er dan mis met het Angelsaksische model?
Als geld de enige maatstaf is en de aandeelhouder de baas, kunnen andere waarden als het milieu, morele overwegingen, werkplezier, de solidariteit tussen bevolkingsgroepen, duurzaamheid van de onderneming et cetera, gemakkelijk in het geding komen.
Volgens vele is de huidige maatschappij dan ook veroorzaakt door een sterke drang en behoefte naar winst. Daarnaast heeft het in veel landen geleid tot grotere verschillen tussen arm en rijk en tot uitputting van natuurlijke bronnen en milieuproblemen.

Neoliberale organisaties (zie ander blogbericht over P. Verhaeghe!!) 

Veel mensen keren zich af van de neoliberale cultuur omdat ze zich niet meer gewaardeerd voelen als vakman en als mens. Artsen, docenten, verpleegkundigen, politieagenten: ze voelen zich een soort 'ding'.  Er zijn steeds minder plaatsen waar je je nog echt volwaardig kan voelen als werknemer.

Is het Rijnlandse model dan zoveel beter?

In zijn meest ideale vorm misschien wel. Er is in elk geval meer oog voor andere zaken dan geld en de belangen van de aandeelhouder alleen. In het Rijnlands model is iedereen, elke schakel op de werkvloer even belangrijk. Ook de kwaliteit van de geleverde producten, het werkplezier van de medewerkers is belangrijk.

Paul Verhaeghe & het neoliberalisme

Tegenwoordig zitten er in bijna elk klas kinderen met ADHD terwijl op de werkvloer steeds meer mensen met een burn-out kampen.

Volgens Paul Verhaeghe ligt de verklaring hiervoor bij onze samenleving. Volgens hem leven we binnen een neoliberalisme. Het neoliberalisme geeft ons de illusie dat wanneer we hard werken altijd garantie hebben op succes. We faalt in onze maatschappij heeft het dus aan zichzelf te danken.

Zo worden we een concurrent van elkaar en krijgen we het gevoel dat we de greep op ons werk en ons leven verliezen. En dat heeft negatieve gevolgen voor ons, ons sociaal netwerk en eigenlijk ook wel voor de samenleving in het geheel.

Paul Verhaeghe probeert zijn visie op jongeren en onderwijs toe te lichten. Hij staat versteld van het onderwijs " kinderen leren vandaag op school om zichzelf als een onderneming te beschouwen en om manager van zichzelf te worden. Die bedrijfslogica levert problemen op.”

Er is dus een bepaalde norm waar kinderen moeten aan voldoen en vanzelfsprekend voldoen heel wat kinderen daar niet aan. Niet iedereen kan nu eenmaal 'top' en 'succesvol' zijn. Het ene deel geeft toe dat ze zelf en hun kind falen binnen deze norm. Het andere deel zegt dat de oorzaak bij een stoornis ligt. Veel kinderen krijgen dus de stempel 'ADHD'. Die laatste kan je niets verwijten, elke ouder voelt zich verantwoordelijk voor zijn kind en heeft er het beste mee voor.

Binnen het neoliberale model leren kinderen al van jongs af aan om competitief te zijn tegenover andere kinderen. Ze moeten altijd de beste zijn. Ze worden egoïstisch opgevoed en kennen geen solidariteit meer. Maar het probleem is, dat wij als volwassene hen zo gemaakt hebben.

Paul Verhaeghe zou liever het onderwijs dat kinderen klaarstoomt voor de arbeidsmarkt veranderen in een meer algemeen vormend onderwijs. Hij geeft daar de uitleg dat we overtuigd zijn van de noodzaak van top-onderwijs en top-competenties, maar dat er wel dankzij de techniek op de werkvloer hoe langer, hoe minder specifieke kennis en vaardigheden nodig zijn. Zelfs voor hoge functies die vroeger zware scholing vereisten, nemen computers vandaag veel over.

Hij zou kinderen liever ter meer in contact brengen, met kunst, verhalen,... . We hebben een breed gamma aan cultuur, maar we doen er juist niets mee. Hij denk dat er dan meer kinderen liever naar school zullen gaan.

"We zouden tijd kunnen maken om kinderen weer Bildung te geven, om hen in contact te brengen met kunst, met verhalen"

Ik vind dat Paul Verhaeghe op heel wat vlakken echt wel een goed standpunt heeft. Hoe hij onze maatschappij nu ziet, hoe hij ons onderwijs ziet en ook waar en hoe hij verandering wil. Ik kan me echt wel vinden in meer cultuur voor kinderen. Laat kinderen buiten komen, laat ze experimenten, laat ze hun mening geven, en vooral luister naar hen.

Paul Verhaeghe

paulverhaeghe.psychoanalysis.be

Het boek kan ik eigenlijk samenvatten in één zin. Namelijk; "nooit had de Westerse mens het zo goed, en nooit voelde hij zich zo slecht". Het is duidelijk dat wij in 1 van de beste maatschappijen leven , op materiaal vlak, op vlak van onderwijs, etc. Echter vergeten we dat we ons eigenlijk écht gelukkig voelen als we op sociaal vlak in een écht socciaal netwerk leven. We zijn eigenlijk te individualistisch geworden. We moeten het steeds maken tegenover de ander, en dit vernietigt nu juist deze sociale verhoudingen. De oorzaak van psychologische en psychiatrische stoornissen heeft zelfs vaak te maken met de economie. Kijk maar naar burn-out, pesten, schulden , wat steeds vaker en vaker voorkomt. We liggen zélf aan de oorzaak. 

Ik kan me helemaal vinden in zijn standpunt. Vooral dat hij aangeeft dat wij zelf aan de oorzaak liggen vind ik ook. Het is opmerkelijk hoeveel gezinsdrama's er de laatste tijd gebeuren. Soms weet je wel niet de oorzaak, maar toch denk ik dat bijna alles te wijten is aan de hoge prestatiedruk van tegenwoordig. We leven niet meer om te leven, maar we leven om te overleven. We werken, willen steeds meer, moéten steeds meer. Veel mensen kunnen de druk niet meer aan, worden ziek, raken in een depressie of een burn-out, raken in de armoede,.. . Opmerkelijk vind ik wel dat dit nog steeds een taboe is. Er word nauwelijks tijd voor gemaakt of over gesproken. Mensen stellen zich gelukkig voor, waardoor je het eigenlijk nooit kan zien aan iemand dat hij vanbinnen misschien diep verdrietig is. 

Arm Vlaanderen

Eén op de tien Vlaamse kinderen en jongeren groeit op in armoede. In een klas van twintig zitten dus gemiddeld twee arme kinderen. Panorama toont de werkelijkheid achter die cijfers. Vijf gezinnen met kinderen vertellen hoe ze creatief zijn met weinig, blij zijn met wat ze krijgen, maar ook dromen van wat niet kan : op reis gaan, lid worden van een voetbalclub, een eigen kamer, een computer. Ouders vertellen hoe ze worstelen met schaamte en schuldgevoelens en hoe ze hopen dat hun kinderen het beter zullen hebben.

Ik moet toegeven, ik kom uit een welgesteld gezin waar ik altijd alles heb gehad dat ik maar wenste. Begrijp me niet verkeerd, ik moest er ook wel iets voor doen. Het is niet zo dat alles in mijn schoot geworpen werd. Toch kan ik echt niet klagen, verre van zelfs. Ik moet ook wel toegeven dat ik eigenlijk nauwelijks stil sta bij armoede. Ja, bij de acties van Broederlijk Delen sta ik er wel eens stil bij, maar hoe vaak is dat? Één, twee keer per jaar misschien?

Ik heb gemengde gevoelens na het kijken van het filmpje. Aan de ene kant respect. Respect voor de ouders en de kinderen. Hoe ze zich toch nog sterk houden. Hoe volwassen de kinderen wel niet zijn, en moeten zijn. Respect voor de ouders hoe ze toch proberen goed te doen voor hun kinderen.

Persoonlijk vind ik dat er meer initiatief moet genomen worden van de regering uit om armoede te bestrijden. Er zijn wel middelen voor andere dingen, waarom dan niet voor armoede? Waarom worden deze mensen altijd in de kou gelaten?


"Het armoederisico van alleenstaande, werkloze moeders in België behoort tot de hoogste van Europa."
Hier ben ik wel wat van geschrokken, omdat België in mijn ogen toch een welvarend land is, maar misschien is dit wel omdat ik nog niet zo vaak met armoede in aanraking gekomen ben.

Filmpje: http://www.canvas.be/programmas/panorama/server1-4fb24d04%3A13d7c2bafba%3A-177e

Sla haar! Reactie van een kind.

Wat gebeurt er wanneer je een jongen tegenover een meisje zet en vraagt om haar te slaan?

"why? 'Cause I'm a man."

Women don't deserve to be hit by even a flower